علي بن عيسي اربلي داستان شهادت فاطمه (سلام الله عليها) را نقل کرده تاآنجا که مي گويد :

 هنگامي که زهرا (سلام الله عليها) ازدنيا رفت و به شهادت رسيد ،  پارچه اي بر روي پيکر مطهر او کشيده شده بود ،  أسماء گويد در اين وقت ، حسن وحسين (عليهما السلام ) واردشده و گفتند :

اي أسماء ! مادر ما ، درچنين وقتي نمي خوابيد !؟ ؛ أسماء عرض کرد : اي  فرزندان رسول خدا ،  مادرتان نخوابيده ، بلکه ازدنيا رفته است !

حسن ( عليه السلام ) که اين سخن را شنيـد ، خود را روي بدن مطهـر مادر انداخـته و صورتـش را مي بوسيد و مي گفت : " مادر جان ! پيش از آنکه جان از بدنم بيرون رود ، با من سخن بگو " (10)

حسين (عليه السلام) پيش آمده ، پاي مادر را مي بوسيد و مي گفت : " مادرجان من فرزند تو حسين هستم ، با من سخن بگوي ، پيش از آنکه قلبم بشکافد ومرگم فرا رسد ! " (11) . . . .

 ( به نقل از کشف الغمه جلد2 – صفحه 126 )

یا خاك چادر ميگيرم يا بازوي تو رو ميگيرم تا كه بازم نيفتي

يا كنارت دارم هواتو يا كه باشونه هام برا تو عصا ميشم نيفتي

بلند شو بيا بريم    بيا جون بابا بريم

تا تو رو نكشتند پاشو    كه زودي از اينجا بريم

مادرمادر ميبيني دست منو     مادر ، مادر رها نكن حسنو

چرا نگم كه چي پيش اومد چرا ميگي كسي نبايد ببينه گريه هامو

تو كه تو كوچه يار نداشتي  آخه بگو چرا نذاشتي صدا كنم بابامو

تو رو كه تو كوچه ديد  نامه رو گرفت و كشيد

به تو جسارت كرد و رفت  ولي منو اصلا نديد

مادر ،مادر چطور آروم بگيرم ،   مادر ،مادر ببين دارم ميميرم

مادر مادر ميبيني دست منو    مادر  مادر رها نكن حسنو

كوچه سرد و تنگ و تاريك  راه عبور خيلي باريك  نفستو ميگيره

اگه يهو بشن چشات تار  بخوره سر به سنگ ديوار  دیگه آدم ميميره

ميدونم چرا ميزد  آخه بودي تنها ميزد

ولي نميدونم دیگه چرا تو رو با پا میزد 

مادر مادر تو كوچه ها زدنت ،   مادر مادر چه بي هوا زدنت